browser icon
Używasz niezabezpieczonej wersji przeglądarki internetowej . Należy zaktualizować przeglądarkę!
Korzystanie z przestarzałej przeglądarki sprawia, że komputer nie jest zabezpieczony. Proszę zaktualizować przeglądarkę lub zainstaluj nowszą przeglądarkę.

Tama i Tiznit

W. na pierwszy punkt naszej wycieczki ustawił, wyszukany dzięki AI, sklep informatyczny, który wedle reklamy miał pracować 24/7. Sklep znajdował się w tej części miasta mniej reprezentacyjnej, z magazynami i mniej czystymi ulicami. Po dojechaniu w pobliże punktu na mapie, W. zostawił Erynię w aucie i poszedł szukać niezbyt widocznego sklepu. Okazało się, że sklepik znajdował się na pierwszym piętrze, w prywatnym mieszkaniu, i był zamknięty z powodu święta państwowego – rocznicy Zielonego Marszu. Na owym marszu mieszkańcy Sahary Zachodniej wyszli jak Zabłocki na mydle, bo można powiedzieć, że z łap jednego kolonizatora, Sahrawi wpadli w drugie – marokańskie, z tym że tu nie mogą się poskarżyć na rasizm czy islamofobię.
O samym święcie (rzecz jasna nie o szczegółach wyżej opisanych), W. dowiedział się stojąc pod bramą z wizytówką sklepu wielkości 5×20 cm (tak, [cm]). Jak widać 24/7 nie obejmuje świąt, a i widoczność nie jest konieczna, bo w Internecie ma najwyższe oceny – u nas nie.
Tym razem nasza trasa prowadziła nas poza miasto Agadir. Tu nawigacja W. dostała schizofrenii, bo o ile wizja wskazywała właściwą trasę, to fonia z uporem maniaka chciała nas zawrócić do hotelu, uznawszy że przejechaliśmy całą trasę – Nawigacja wymaga jeszcze poprawy, bo wygląda na to że głupieje w momencie wyłączenia po przejechaniu punktu pośredniego w pętli trasy (z ustawieniem „zakończ gdzie zacząłeś”). Na wszelki wypadek Erynia odpaliła mapy.com na komórce i zapytała W. o pierwszy punkt. Uzyskała odpowiedź: Muzeum Wody. Otóż wedle map, najbliższa jednostka muzealna o takiej nazwie, znajduje się w Algierii, o ponad 1000 km stąd. Po krótkiej dyskusji uzgodniliśmy, że muzeum ma się znajdować przy zaporze Youssef ben Tachfine. Ten punkt GPS już znalazł. Wyjeżdżając z Agadiru wjechaliśmy jakby w inny świat: chaotyczna zabudowa, nieotynkowane, niedokończone budynki, a nade wszystko pełno śmieci wzdłuż drogi.
Tu Erynia aż odpaliła internet, by sprawdzić czy istnieje jakakolwiek gospodarka odpadami w Maroku. Wedle AI istnieje, chociaż są spore różnice między dużymi miastami czy kurortami (gdzie śmieci wywożą firmy zewnętrzne), a terenami wiejskimi, gdzie odpady czasami lądują za płotem, a zazwyczaj w okolicy. Segregacja odpadów w gospodarstwach domowych jest rzadkością, a odzyskiwaniem materiałów zajmują się (wciąż nielegalni) zbieracze. Co do tych ostatnich, są plany legalizacji ich pracy. Kraj rozwija produkcję paliwa alternatywnego z odpadów komunalnych (RDF) na potrzeby pieców cementowych oraz inwestuje w projekty pirolizy słonecznej (na przykład w Marrakeszu), przekształcające odpady organiczne i plastikowe w węgiel drzewny. Trzymamy kciuki za powodzenie i rozwój.
Ale W. to nie wystarczyło i zastanawiał się nad listem otwartym do Króla Mohammeda VI z sugestią, by za każde drobniejsze karalne przewinienie wyznaczać karę w postaci obowiązkowego zebrania i dostarczenia do punktu odbioru określonej masy śmieci plastikowych (na przykład za wyrzucenie butelki na ulicę – kilogram śmieci, zamiast mandatów drogowych od 10 kg do 100 kg. Za niedostarczenie śmieci w terminie… dwa razy więcej, jeżeli nadal nie dostarczy: do aresztu, z którego autobusy przewozić będą zbieraczy śmieci w rejony do posprzątania. I będą musieli uzbierać jeszcze więcej, by pokryć koszty transportu i aresztu.
A miał czas o tym myśleć bo dosyć długo jechaliśmy dwupasmówką, aż odbiliśmy w lewą stronę w kierunku poszarpanych szczytów pasma młodych gór Antyatlasu (ostatnie wypiętrzenie to 10-14 mln lat temu) i po paru kilometrach dojechaliśmy w okolice zapory Youssef ben Tachfine. Tam chcieliśmy skręcić na widok tablicy z napisem: Musée de l’eau,
do albumu zdjęć

Tama

ale zatrzymał nas znak zakazu wjazdu. Zaparkowaliśmy auto po drugiej stronie drogi i poszliśmy zapytać gościa siedzącego przed domem, czy jest możliwość zwiedzenia muzeum. Nie wiedział o co chodzi i zawołał kolejnych facetów z domu. Dopiero trzeci rzucił tekstem „to niemożliwe, bo zabronione”. Zabrzmiało to takim bareizmem, że aż oboje wybuchnęliśmy śmiechem.
Oczywiście nie mogliśmy się powstrzymać od sprawdzenia, czy naprawdę muzeum jest zamknięte, co zresztą podejrzewaliśmy, ze względu na święto, a także ze względu na stan drogi dojazdowej – w budowie. Muzeum wody okazało się malutkim budyneczkiem z drzwiami zasłoniętymi szmatą, a pilnował go ochroniarz władający wyłącznie lokalnym językiem. Nie dogadaliśmy się. Więc pozostało nam tylko wrócić do samochodu i wyjechać drogą przez zaporze na górę, do punktu widokowego na zalew i górki, wraz ze śmieciami na pierwszym tle.
do albumu zdjęć

Laboratorium


I znowu turlaliśmy się wśród suchego krajobrazu, aż nagle W. zobaczył jakieś cudo wśród zabudowań w prawo od drogi. Jakieś wieżyczki i wielkie bociany… Oczywiście musiał skręcić w szutrową drogę i wjechać do wioski, w której znalazł bramę do tego budynku i w jej pobliżu napis LABORATOIRE ARGAN. Niestety brama była zamknięta więc pozostało nam jedynie obejrzeć ciekawostkę architektoniczną z zewnątrz – obserwowani przez psa stojącego na jednym z dachów. Dopiero w Polsce znaleźliśmy w Internecie, że było to Laboratoire Dapidargan, Arbaa Rasmouka firma produkująca… (jak kto ciekawy co, niech sam poszuka).
I to był właściwie jedyny przystanek więc w końcu dojechaliśmy do Tiznit – niezbyt starego miasta, powstałego by okiełznać plemiona berberyjskie korzystające z obecnego tu Niebieskiego Źródła.
Tiznit

Tiznit

W. miał ustawiony GPS w pobliże murów mediny. Bez problemu można było wjechać do środka, co też uczyniliśmy i przejechaliśmy dobry kawałek miasta, stając pod murami kasby Aghanaj zamkniętej zresztą, i w pobliżu niebieskiego źródła (Aïn Zerka).
Trochę głodni przeszliśmy się uliczkami starego miasta, licząc na to, że mimo święta, może gdzieś uda nam się coś zjeść.
do albumu zdjęć

Obiadek

Nie zawiedliśmy się. Cafe Five Palms była otwarta i serwowała również kilka dań obiadowych. Daliśmy się skusić na „soupe marocaine”, mając pełną świadomość, że może być to wszystko i nic. Było to danie sycące, z soczewicą, pomidorami i makaronem – przypuszczalnie harira.
(W. przypomniała się garbura ze studenckiej stołówki, o której mawiano „jak w poniedziałek był rosół, we wtorek pomidorowa, w środę jarzynowa, w czwartek grochówka – to w piątek na pewno będzie garbura”). W sam raz by nasycić, a nie zapchać.
poprzedni

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.