Przy drugim muzeum trudno za to było mówić o jakimkolwiek zadowoleniu, było to bowiem muzeum zniszczenia i odbudowy Agadiru po wielkim trzęsieniu ziemi, które nawiedziło je 29 lutego 1960 r., o godzinie 23:40, niszcząc 80 % tkanki miejskiej. I już na wstępie, w opisie samej katastrofy, W. „musiał” wyłapać coś dziwnego: podano tam informację, że w trzęsieniu ziemi zginęło 15000 do 45000 ludzi. Zadziwiła go ta rozbieżność – kilkaset ludzi to i tak wydawałoby mu się za dużą rozbieżnością w szacunkach, ale aż 3 razy więcej niż dolna granica?!
Sprawa wyjaśniła się na kolejnych tablicach opisujących akcję ratowniczą. Trzęsienie o magnitudzie 5,7 w skali Richtera z epicentrum około 2 km od środka miasta, trwające 15 sekund zdarzyło się w nocy, a w dniach następujących po katastrofie temperatura dochodziła do 40°C co spowodowało konieczność szybkiego pochowania tysięcy ciał, w podwyższonym reżimie bezpieczeństwa, by szczury nie rozniosły możliwej zawsze epidemii „wszystkiego”.
Samo muzeum nastawione było raczej na przedstawienie ogólnych faktów i z czasu po trzęsieniu i z okresu odbudowy, nie na sensacyjne przedstawienie masakry, więc dało się je oglądać bez obawy o zdrowie psychiczne – nawet dzieci gdyby je tam zaprowadzić. A wygląda na to, że muzeum ma i możliwości edukacyjne, bo znaleźliśmy parę salek ze stanowiskami komputerowymi. Piętro muzeum było już poświęcone odbudowie miasta. Ta była bardzo przemyślanym procesem: najpierw naukowcy zidentyfikowali obszary najbardziej narażone na potencjalne trzęsienia ziemi – tam zaplanowano tereny zielone. Miasto planowała grupa architektów marokańskich i francuskich traktując ten projekt jako próbę czegoś nowego, świadomie odrywając się zarówno od architektury kolonialnej jak i orientalnej. Wybrano modny naówczas brutalizm. Kolejnym, często powtarzanym na wystawie słowem był funkcjonalizm. Zaplanowano miasto tak, by służby ratownicze mogły wszędzie łatwo dojechać. Stąd szerokie bulwary i siatka ulic. Same budynki były projektowane tak, by były bardziej odporne na wstrząsy, ale również zastosowano wentylację krzyżową (cross-ventilation) na długo zanim zaczęła być modna, a płaskie dachy stały się tarasami, bliskimi tradycji marokańskiej.

Ponieważ muzea były nie tak daleko od siebie – około 1 km – to pomiędzy nimi odbyliśmy drobny spacerek w dwie strony oglądając gdzieniegdzie przejawy architektury brutalistycznej (termin z wystawy muzealnej), która zastąpiła starą zabudowę zniszczoną przez kataklizm. Jest ponoć w mieście wyznaczony szlak architektury brutalistycznej, ale tym razem go siebie odpuściliśmy.
Kolejnym miejscem do obejrzenia miało być muzeum geologiczne, ale po dojechaniu na miejsce obejrzeliśmy kłódkę na bramie, a z informacji internetowych dowiedzieliśmy się, że można je oglądać „czasem”, a „czasem po uzgodnieniu…”.
Nie uzgodniliśmy, więc W. zrobił nawrotkę i ruszyliśmy do największej (obszarowo) atrakcji Agadiru – szesnastowiecznej Kasbah Agadir Oufella (kasby / cytadeli). I to właściwie jedyna rzecz, którą można o niej powiedzieć. No może oprócz tego, że nie da się podjechać na parking pod twierdzą tylko trzeba zatrzymać się cokolwiek niżej i albo podjechać taksówką, albo iść pieszo – oglądając piękne widoki górzystego terenu i śmietnisko – znacznie bliżej oczu. Oczywiście można też dojechać z miasta kolejką linową.
Przy wejściu do twierdzy czatują na klientów niby-beduini z wielbłądami i konikami pony, nie widzieliśmy jednak specjalnego zainteresowania i może dlatego niby-beduin oparty o wielbłąda przeglądał Internet w telefonie…
Sama twierdza, okupiona biletem wartości 9 € (90 DH/MAD) od osoby („zagranicznej”), sprawiła na nas dosyć specyficzne wrażenie, ot, otoczone białym murem nic z drewnianymi kładkami, przy których można było znaleźć opisy co w tym płaskim porośniętym suchymi chabaziami i kaktusami miejscu stało kiedyś. Rozumiemy, że trzęsienie ziemi, zniszczyło ponad 90% zabudowy. Rozumiemy, że nie wiadomo czy jest sens odbudowy tkanki zniszczonej przez trzęsienie ziemi, ale żądanie 9 € za oglądanie niczego to jednak chyba lekka przesada. W Karsie podobną twierdzę można było oglądać za darmo (fakt, nie było kładek) i jakby się kto uparł to można by tam się nawet przespać w samochodzie.
Dla porównania, tak kasba wyglądała przed 1960 r. Mimo wszystko pod kasbę warto podjechać dla widoków Agadiru. Te można obejrzeć za darmo.
Ponieważ od twierdzy do hotelu jest jakieś 6 km to tak szybko dojechaliśmy do tegoż, że musieliśmy trochę poczekać na kolację, która bardzo przypadła do gustu W. Co prawda na początku stwierdził, że nie ma nic do jedzenia, same kasze, jarzyny i drób, ale w jednym miejscu podawano jagnięcinę (mięso okrawane z udźców) poprosił o „cały kawałek” i dostał tak trochę więcej niż pół kilograma. Zjadł(!) zagryzając odrobiną warzyw, kiszonymi cytrynami i oliwkami(!), i zapijając winem. Erynia kontentowała się w tym czasie bardziej urozmaiconym zestawem dań. W każdym razie oboje wyszliśmy z tej kolacji syci i szczęśliwi.
 
PS. Maroko dotknęła ta sama przypadłość co Turcję: ceny biletów muzealnych dla cudzoziemców są kilkukrotnie wyższe niż dla Marokańczyków, co dodatkowo wpieniało W.