W ten dzień W. poszalał z trasą, wstawił wszystkie punkty, które spisaliśmy jadąc do Ziołowego Zakątka, i jeszcze parę od siebie, a nawet Górę Grabarkę na życzenie Erynii. Oczywiście w trasie okazało się ich być więcej i… mniej. Tak więc po sutym i smacznym śniadaniu w Karczmie Ziołowego Zakątku, ruszyliśmy żwawo i już po kilkunastu kilometrach zatrzymaliśmy się przy kościele w Pobikrach. Kościół oczywiście był zamknięty więc mogliśmy co najwyżej obejrzeć go z zewnątrz, za to cmentarz był otwarty i z grabarzami betonującymi dno nowego grobu porozmawialiśmy o wszystkim, w tym o rodzinie (rodzinach) właścicieli i fundatorów leżących w pobliskim grobowcu. Grabarze nadmienili też, że „te zabudowania dworskie po drugiej stronie drogi, na które wskazuje drogowskaz, to rozebrać kazali ruskie, a zostały tylko czworaki”. Nas to jednak nie zniechęciło i nie dość, że był to nieplanowany punkt trasy to okazał się jednym z wartościowszych. Podjechaliśmy bowiem w parę chwil pod piękny drewniany dworek – fakt, z dwoma podcieniowymi wejściami co wskazywało jednak na przeznaczenie „dla służby”. Na jednym z ganków siedziała starsza pani w stroju cokolwiek roboczym, a przy drugim jamnik! Oczywiście po przywitaniu gospodyni i spytaniu o możliwość sfotografowania dworku W. „musiał” zaprzyjaźnić się z psem, czym zadziwił tak tym gospodynię, że nie tylko stwierdziła, ze W. zaczarował psa (ponoć dosyć nieufnego), ale i zaczęła opowiadać o swych włościach, a po zaproszeniu nas do wnętrz, również o historii swojej i swojego rodu.

A przemiła gospodyni miała co opowiadać, bo Pani Róża nazywała się Grocholska, a z domu była Dowgiałło. Na www.myheritage.pl też wiele można poczytać na temat tej rodziny (daty przy Pani Róży się nie zgadzają, chyba że rozmawialiśmy z duchem!). My dostaliśmy skondensowany skrót historii rodu od trzech pokoleń wstecz do dwóch pokoleń w przód. Wnętrza zadbane bywają niekiedy pokazywane są dobrze przygotowane pokoje muzealne, w których kiedyś żyły znane osoby (zmarłe). Dobrze zrobione wyglądały jakby poeta, pisarz, rzeźbiarz, polityk… dopiero co z pokoju wyszli. Tutaj taki muzealno-historyczny wygląd miały pokoje osoby jak najbardziej żywej i opowiadającej o udziale swojej rodziny w Armii Krajowej i nie tylko, braciach (wujkach?), którzy zginęli wraz z Krzysztofem Baczyńskim, Babce, która za organizację punktu spotkań AK-owców w Warszawie przeszła przez wiele niemieckich obozów koncentracyjnych (w tym Auschwitz i Ravensbrück) i mimo wszystko przeżyła – między innymi dzięki znajomości arii operowych, które wygwizdywała jedna z niemieckich oprawczyń i psie, który pozwoliwszy się jej przytulić uratował jej zimą życie, gdy Niemcy wygonili je nago na śnieg i zostawili by zamarzły, i o leju po bombie, w którym przeżyła bombardowanie, chociaż wiele z jej współtowarzyszek niewoli w tych lejach zginęło.
Historia koligacji rodzinnych była równie interesująca, bo przykładowo jednym z jej przodków był Tomasz Oskar Sosnowski – znany niewielu polski rzeźbiarz w dziewiętnastowiecznym Rzymie. A również od strony męża miała się czym pochwalić. Na obrazach na ścianach i w książkach wskazane były rezydencje, w których żyli i które niekiedy musieli opuścić, szczególnie, że wiele z nich było na polskich kresach wschodnich. Sama też po studiach międzynarodowego transportu morskiego pracowała najpierw w Polskiej Żegludze Morskiej obsługując linie do Bombaju, a następnie w Polskiej Żegludze Śródlądowej z siedzibą we Wrocławiu, gdzie mieszkała 35 lat.
I tutaj znaleźli kolejne wspólne tematy z W.
Aż trudno było opuszczać tak miłą gospodynię i tak nastrojowy dom z piękną historią, ale musieliśmy ruszać dalej, a i zbyt długa wizyta, szczególnie niezapowiedziana, bywa niemile widziana. Postaraliśmy się, mamy nadzieję, by nasza wizyta nie okazała się zbyt długa.
Po wyjściu z dworku („czworaków”) obfotografowaliśmy go z zewnątrz i podjechaliśmy obejrzeć pozostałości po młynie i stajniach. Samego dworu nawet nie próbowaliśmy szukać, bo został po nim jedynie zarastający go zagajnik i zdjęcia.