Na śniadanie W. trochę psioczył, bo było w stylu francuskim: „wszystko na słodko”, ale dał się ugłaskać, bo nie „wszystko” i nie „na słodko”, a bagietki były wypieczone i chrupiące. Oczywiście oprócz wędlin (dosyć nisko ocenionych przez W.) były i sery żółte (też takie sobie), i białe (tym razem nie testowane), ale za to były jajka gotowane, a na życzenie kucharz przygotowywał jajecznicę z dowolnym „wkładem” (też nie testowaliśmy). Za to W. zakazał Erynii rozgłaszać, że z własnej i nieprzymuszonej woli jadł oliwki i nawet robił to z niejaką przyjemnością (nie smakowały oliwą). W sumie wyszliśmy ze śniadania całkiem nieźle obżarci.
Ponieważ Pan z wypożyczalni zadzwonił informując o czasie przyjazdu to zdążyliśmy jeszcze wrócić do pokoju i po chwilach paru spotkaliśmy się wszyscy przy umowie w holu hotelowym, przy recepcji. Rozmowa była miła i konkretna. Umowa nas usatysfakcjonowała i po paru chwilach mieliśmy przyjemność odebrania kluczyków od nowego modelu Dacii Duster. Trzeba przyznać, że spodobała nam się, miała nawet ekran nawigacji (radia i innych specjałów), ale nie udało nam się jej uruchomić, bo wgraną miała nawigację Google, a ta nie chodzi bez dostępu do Internetu. Pan od wynajmu też nam niewiele w tej kwestii potrafił pomóc, ale to nie problem. W. napisał (wspólnie z AI) własną nawigację i postanowił ją testować w nieznanym terenie – Maroko świetnie się do tego nadawało – a w razie problemów mieliśmy jeszcze w zapasie inne nawigacje (w tym mapy.com – przydawały się).
I skorzystaliśmy z nich od razu testowo, wybierając się na krótką trasę po muzeach Agadiru i do twierdzy (Kasbah Agadir Oufella ).
Muzeum Sztuki
Można powiedzieć, że prawie cały plan udało nam się zrealizować. Na pierwszy ogień poszło Muzeum Sztuki (Agadir Musée d’Art), w którym zaczęliśmy oczywiście nie od sztuki, a od rozmowy z kustoszką o językach Maroka. A jest ich trochę, bo oprócz francuskiego, hiszpańskiego, portugalskiego (gdzieniegdzie), arabskiego (w paru dialektach), mają jeszcze starodawny język regionalny tamazight, też w co najmniej trzech dialektach (w samym Maroku), za to z ciekawym alfabetem „kreskowo-kółkowym”, nazywanym Tifinagh. Tym językiem posługiwali się i wciąż posługują Berberowie – rdzenna ludność Afryki Północnej zamieszkująca te tereny na długo przed podbojami rzymskimi i arabskimi, i która zasiedliła również Wyspy Kanaryjskie. Oni sami unikają nazwy „Berber”, pochodzącej od łacińskiego barbarus (barbarzyńca). Sami nazywają się Imazighen (sing. Amazigh)
Patrząc po przedstawionych w paru miejscach muzeum tatuażach można by przypuszczać, że ujęte są na nich słowa w tym języku, chociaż to chyba nie jest prawda, mimo że inne były ich kształty na różnych częściach ciała. Ale to taki drobny wstęp do opisu wystaw muzealnych, które w sposób bardzo interesujący działały na odbiorców, nie pozwalając im się znudzić.
Marokańscy artyści postanowili, po uzyskaniu przez Maroko niepodległości, stworzyć swój odrębny styl czerpiący inspirację i z kultury muzułmańskiej, i francuskiej, i każdej, którą można nazwać „Kulturą” i stworzyli rzeczywiście coś niesamowitego. Obok siebie przedstawiono bowiem i stare dywany, i srebrne ozdoby, i malarstwo współczesne, w którym dopatrzeć się można by było wpływu impresjonistów, i sztukę z podtekstem, w pełni korelującym z posterunkami żandarmerii na wjazdach do miast. A wszystko to podane tak, że nawet my, nie przepadający za sztuką współczesną, wyszliśmy z tego muzeum w stanie co najmniej zadowolenia.
Zadowolenie sklęsło nam już w Polsce, gdy w czasie przygotowania wpisu zorientowaliśmy się, że w tym samym budynku, ale za innym wejściem, znajduje się muzeum dziedzictwa berberyjskiego (Musée du Patrimoine Amazigh). Wedle AI to niby jest to samo muzeum, ale gdy rzuciliśmy okiem na zdjęcia ekspozycji, to stwierdziliśmy, że wiele nas minęło. Trzeba by wrócić i dooglądać…
