Ostatnia okazja na parę dni wolnego nadarzyła się, gdy szefowa Erynii uprzejmie poprosiła o wybranie nadmiarowego urlopu. W ten sposób Erynia chcąc nie chcąc zderzyła się z problemem, co zrobić z dniami wolnymi od środy do środy, na początku listopada. Problem długo nie pożył, bo Erynia nie z takimi problemami logistycznymi radzi sobie na co dzień. Tym razem, jako że było dość późno na samodzielne działania, ruszyła po pomoc do do Pani Agnieszki z Kiosku z Wakacjami. Problem szybko zniknął, za to wylądowaliśmy na kontynencie afrykańskim, w marokańskim Agadirze, w hotelu „Les jardins d’Agadir”, drugi raz w życiu na all inclusive. Przelot Wizzairem nieco wszystkim z początku podniósł ciśnienie, bo linie praktycznie rozdzieliły wszystkich, chociaż były wolne miejsca. Więc po wystartowaniu, zaczęły się „wędrówki narodów” i ponowne łączenie par – z sukcesem. Polskie biura podróży nie mają w Maroku rezydentów, więc na lotnisku chwilę nam zajęło wyszukanie młodego dziewczęcia w t-shircie lokalnej firmy transportowej, która zorganizowała nam transport do hotelu.
Jako że Maroko jest krajem, w którym cudzoziemców lubią trapić przeboje żołądkowo-jelitowe nazywane „zemstą…” (wstaw tytuł dowolnego władcy), zaczęliśmy czytać wcześniej, jak temu zapobiec. Spożywać probiotyki przed wyjazdem, a alkohol na wyjeździe. Ten ostatni można wwieźć (do 1 l) na użytek własny, albo zaopatrzyć się na lotnisku w strefie wolnocłowej. Do tego pić wodę wyłącznie butelkowaną, a absolutnie nie pić napojów z lodem. Już na wstępie do hotelu, przy recepcji, poczęstowano nas bezalkoholowym drinkiem powitalnym z lodem. Tyle w kwestii ambitnych postanowień.
Pokój jeszcze nie był gotowy, więc wylądowaliśmy w barze, gdzie W. załapał się na kawę typu: podrzędny ekspres na autostradowej stacji benzynowej, a Erynia na herbatę miętową, o dziwo bez cukru. Oba napoje podawane w papierowych kubeczkach. Turcy by się załamali. W międzyczasie przyszedł czas obiadowy w restauracji i musimy przyznać, że pod względem wyboru, jakości i smaku nie było najgorzej. Gorzej za to było z temperaturą dań, które w większości były letnie. Do obiadu, dostaliśmy czerwone wino o nazwie Ksar, a będące wytworem w średniej strefie stanów niskich. Jego kwasowość trochę powalała. Ale i tak nie ma co narzekać – w końcu to kraj muzułmański, chociaż o historii powiązanej z Francją, a jak nam powiedział Mohamed – kierowca firmowy dostarczający nas do hotelu – Maroko przejęło około 60% drogowej kultury francuskiej (co do reszty tak jakoś się nie wypowiadał, ale z okien widać było sterty śmieci na poboczach drogi).
Sam kompleks hotelowy może pomieścić kilkaset (800-1000) osób, ale nie jest to blokowisko, a nieregularne trzypiętrowe budyneczki, nawiązujące do kształtu tradycyjnego riadu, z podcieniami i dziedzińcem wewnętrznym, znajdujące się w ogrodzie. Nasz budynek był położony najdalej, co z jednej strony zaoszczędziło nam hałasów z okolicy basenu i barów, za to do snu usypiały na przejeżdżające samochody (chociaż między oknami, a drogą było kilkadziesiąt metrów) i drące się od czasu do czasu mewy – o cykadach nie wspominając. Nie przeszkadzało nam to jednak zdrzemnąć się po nieprzespanej nocy (wylot był o 7. więc praktycznie nie spaliśmy całą noc). Sam pokój również był wygodnym, wyposażony w malowane meble stylizowane na tradycyjne, ściany odświeżone, wygodna łazienka z dużym prysznicem („amerykańskim” – nie umyjesz nóg bez mycia głowy) i bidetem. Wszystko, czego trzeba.
I tu, żeby nie było za słodko, zaliczyliśmy powtórkę z Side – tablet przestał współpracować i nie widział hotelowej sieci. Wróć, on widział tylko tryb samolotowy. Do kolacji W. nie udało rozwiązać się problemu i po kolacji nadal z nim walczył gdy Erynia już tuliła się do Morfeusza.
Dopiero przy kolacji zobaczyliśmy ilu turystów, głównie francuskich oraz trochę lokalnych ten hotel jest wstanie pomieścić. Ponieważ na zewnątrz trwały animacje zagłuszające wszystko, ewakuowaliśmy się do wnętrza, gdzie było ciszej, a dania tym razem gorące (jak się dobrze poszukało) i co prawda z dużym wyborem, ale jakością „wielkohotelową dla tłumów”. W Erynii odezwał się wewnętrzny Asperger i nadwrażliwość na dźwięki, więc ograniczyliśmy pobyt do minimum i ewakuowaliśmy się czym prędzej.
P.S. zemsta nas nie dotknęła.