Jak już pisaliśmy, przemiły Pan z Ambasady Albanii poinformował nas, że:
„Od 2006 roku Albania jest krajem europejskim”.
Nie jest to do końca prawda. Zupełnie nieeuropejska jest gościnność, uprzejmość i uczynność Albańczyków. A spotkać ją można na każdym kroku. Bezpieczeństwo, tolerancja religijna i znajomość języków obcych świadczy jak najlepiej o europejskości kraju. Niestety jest i wielka kotwica trzymająca Albanię w trzecim świecie – i to nie jest kwestia biedy. Wszędzie poza domami i zagrodami zobaczyć można plastikowy chlew. W polskich lasach bywa brudno, w Grecji bywa naświnione przy drogach, ale nigdzie nie ma takiego podejścia do śmieci jak w miejscach gdzie żyją Albańczycy. Nawet w macedońskim Tetowie w dzielnicach gdzie jest większość albańska, śmietnik rozciąga się aż do rzeki. W paru miejscach Albanii widzieliśmy sterty śmieci wywożone prosto do rzeki lub spychane spychaczem z drogi (głównej) prosto w widokowo atrakcyjne wąwozy. Śmieci są nawet w miejscach, w których szczególnie ważna jest czysta woda — w strumieniu zasilającym hodowlę pstrągów. W Gjirokastrze pod twierdzą i z jednej, i z drugiej strony śmietnik. W centrum starego miasta gdy zajrzy się w boczne uliczki widać, że mieszkający tam ludzie wyrzucają śmieci za płot, do rowu. I to mimo istniejących i opróżnianych(!) koszy i kontenerów. Zaśmiecone są również brzegi jeziora Ochrydzkiego i morza, również pod wodą. Pływając wzdłuż brzegu widzi się pod wodą puszki, opony i plastiki. W macedońskiej telewizji są już reklamy uczące ludzi jak postępować ze śmieciami, jak nie gnoić przyrody – Albania chyba też ma państwową telewizję. Drogi można wyasfaltować, hotele wybudować, ale jeżeli nie wpoi się Albańczykom od najmłodszych lat potrzeby dbania o własne otoczenie to Albania stanie się jednym, wielkim śmietnikiem.