
Dygresja:
Według zakodowanego w jego pamięci prawa – zanieczyszczenie wody (na pustyni) karane winno być śmiercią. A polska dusza zawyła w nas obojgu na widok całej komórki pełnej niezjedzonego pieczywa rzuconego luzem na podłodze i w workach. Mamy świadomość, że i w Polsce odeszliśmy od poziomu „gdzie okruszek chleba podnoszą przez uszanowanie”, ale i do tych „nie szanujących chleba” w Polsce mamy podobny stosunek.
Zresztą nie tylko chleba, przy posiłkach typu All Inclusive też zęby nam się zaciskają gdy widzimy ludzkie świnie (przepraszamy wszystkie świnie, knury i warchlaki), które nałożą sobie fury jedzenia na talerz i zostawiają je do wyrzucenia.

Przy źródle zobaczyliśmy otwartą bramę do kasby i nie mogliśmy nie skorzystać z tej okazji. Wnętrze cytadeli jest odbudowane, w założeniu ma być tu teatr plenerowy i muzeum. W tym pierwszym, szykowano już potykacze ze zdjęciem króla na wieczorne obchody święta. A do zamkniętego jeszcze muzeum wpuścił nas pan ochroniarz, z dumą pokazujący kolumnady wykonane na trzy tradycyjne sposoby: lokalny z tego regionu, typowy dla gór Atlasu oraz typowy dla mieszkańców Sahary. Każdy z nich różnił się po trosze budulcem (na Saharze do kamiennych murów dokładano glinę, by lepiej izolować ściany od upału), kształtem sklepienia łuków jak i wzorem splatanych liści palmowych lub gałęzi drzewa arganowego, które to plecionki pokrywają sufity tradycyjnych domów. Muzeum jest miejscem używanym przez tutejszych mieszkańców (do świętowania ważnych wydarzeń) i gołębi, których ślady są znacznie lepiej widoczne. Po zewnętrznej stronie budynku muzealnego można było jeszcze zobaczyć wieżę strażniczą – już nieużywany relikt przeszłości.
Kawałek za kasbą znajduje się Wielki Meczet w Tiznit (Jamaâ Al Kabir), który jest ponoć zamknięty dla niewiernych. Cóż, brama na dziedziniec była otwarta, więc weszliśmy. Przywitał nas mężczyzna w białej dżalabiji, pokazując po lewej wejście do medresy dla dzieci, na wprost siedzibę imama, a z prawej wejście do meczetu. Nie było nam jednak dane wejść do środka. Przy bramie wejściowej stała miseczka z resztkami mięsa dla kotów, na placu stała inna miseczka zrobiona z 5 litrowej butelki na wodę, wypełniona mlekiem, zapewne też dla kotów. Odnosimy wrażenie, że koty nie są aż tak hołubione jak w Turcji, za to psy zwyczajnie głodują. To jest smutny widok i też rzuca cień na ten kraj. Tak wiemy że wedle Mahometa pies to nieczyste stworzenie – tylko zapomniał powiedzieć dlaczego. Co prawda nie ma tego w Koranie, ale w hadisach są przypowieści jakoby to pies pogryzł proroka. Piszący je ludzie chyba nie wiedzieli, że dobrych ludzi psy nie gryzą.
Już samochodem dojechaliśmy na plac El Mechouar, gdzie wciągnął nas suk, na którym W. dał się namówić na mieszankę przypraw do tajine i kuskusa, a oboje na czarne mydło. Tu też usłyszeliśmy pytanie czym różni się wielbłąd od kobiety? Z wielbłądem przejdziesz całą Saharę, a z kobietą całe życie. Poetycka nacja…
Ten sam sprzedawca wcześniej zaproponował W. wymianę Erynii na 50 wielbłądów – W. odmówił i po pochwale dostał powyższą przypowieść.
Przy placu znajduje się również suk ze srebrną biżuterią berberską (Kissaria), ale ze względu na święto prawie wszystko było zamknięte, a ulice miasta były prawie jak wymarłe (jak na możliwości marokańskie). Wygląda na to, że przez święto wiele nas ominęło.
Już w drodze powrotnej W. skręcił w lewo by obejrzeć jakiś ciekawy punkt znaleziony w Google, nie zanotował co to było (okazało się, że była to druga wieś o takiej samej nazwie jak kolorowa wieś nad morzem, do której miał też ochotę zajrzeć. Ot drobna pomyłka., ale oprócz ogrodzonego murem miejsca, które nie wiadomo czym było, wjechał w coś, co określilibyśmy mianem slumsów. I nie chodzi nawet o kiepską jakość budynków i ich wykończenia, bo niektóre mury były pięknie otynkowane, ale o ludzi i sposób w jaki na na nas patrzyli. Znaleźliśmy się w innym świecie. Darowaliśmy sobie wysiadanie z auta i robienie zdjęć.
Po tym ciekawym doznaniu wracaliśmy do hotelu z dodatkowym opóźnieniami spowodowanymi korkami w okolicy przydrożnego suku, zaś w samym Agadirze był zwyczajny drogowy Armagedon. W porównaniu do Stambułu, tutaj (dodatkowo) wszelkiego typu jednoślady można było „znaleźć” wszędzie – po lewej, po prawej, w poprzek dwupasmówki przed i za samochodem, a zdarzyły się i pojazdy jadące niezgodnie z kierunkiem jazdy całej reszty. Większość z tych pojazdów nie miała żadnych świateł, nawet odblaskowych, a pałętający się wszędzie (głównie poza pasami) piesi dopełniali atmosfery pełnego chaosu i wariactwa. W. to ponoć lubi, ale Erynia ze zgrozą stwierdziła, że sama z kilkanaście razy wjechała by w kogoś lub ktoś w nią.
Za to kolacja hotelowa spłaciła nam wszystkie przeżycia drogowe z nawiązką. Może z powodu święta, a może tak wypadło z grafiku, ale czekała na nas orgia rybna – włącznie z surowym tuńczykiem, którego W. nie mógł sobie odmówić, a kelner bez problemu odkrawał mu kolejne plasterki, mówiąc „nawet kilogram”. W. wziął jednak trochę mniej bo reszta stołów barowych aż uginała się od morskich pyszności.

