Parę kilometrów za Puńskiem W. wypatrzył drogowskaz do Osady Jaćwiesko-Pruskiej (16-515 Oszkinie 42). Oczywiście musiał za nimi skręcić i to był kolejny wyśmienity wybór typu „przy okazji”.
Już w bramie wjazdowej, zrobionej na bramę obronną, (na jej szczycie były jednak stoły biesiadne, bardzo mądrze po co walczyć jak można pojeść i popić) przywitał nas gospodarz i zaszczycił nas biletami po 20 zł od głowy. Po tym wprowadził nas w tematykę Osady i zaprosił na rozmowę po obejrzeniu całej ścieżki prowadzącej przez las i punkty tematyczne.
Mamy wrażenie, że jest to piękna umiejętność litewska – wkomponowywania w las ścieżek edukacyjnych, tak by ze sobą współgrały. Oglądaliśmy takie połączenie w Grūto parkas i w Druskiewnikach, gdy byliśmy na Litwie 17 lat temu. Teraz obejrzeliśmy coś podobnego po polskiej stronie granicy. A było co oglądać, od obozowiska paleolitycznego (W. poczuł się jak w domu, przy czym nie był w stanie określić miejsca lecz jedynie podobieństwo do „jego” domu), poprzez kręgi i świątynie bogów wody i ognia, po replikę XI w. osady Jaćwieskiej. I wszystko to ładnie prowadzone pięknie oznaczonymi ścieżkami. Punkty kolejnych ciekawostek opisane były w językach: litewskim i polskim, ale już na inskrypcjach kamiennych królował język litewski i runy (oraz babilońskie znaki zodiaku). Nie jesteśmy specjalistami od run i języka litewskiego (generalnie rzecz biorąc niespecjalistami też nie), ale niekiedy napisy te w połączeniu z symbolami znaków zodiaku i stojącymi w pobl