Całe życie sądziliśmy, że żyjemy w ciekawych czasach (cytując chińskie przekleństwo). Ostatnie miesiące pokazały, że się myliliśmy – dopiero teraz robi się ciekawie. W ramach nieco innej, naszej wewnętrznej ciekawości postanowiliśmy więc dooglądać miejsca do tej pory nieodwiedzone, które w związku z ciekawymi czasami mogą okazać się, za niedługo, „trochę mniej dostępne”. I tak padło na Lublin.
Kilka tygodni przed wyjazdem Erynia zabrała się za szukanie hotelu, miał być w miarę blisko starówki, z parkingiem, nie za miliony. I znalazła. Wylądowaliśmy w Hotels Lublin, z zewnątrz wyglądającym nieco na hotel robotniczy, w środku z pokojami z wystrojem pamiętającym wczesne lata 2000, choć ściany wyglądają na świeżo odmalowane, panele podłogowe i łóżka znacząco nowsze. Poza tym miał wszystko czego trzeba: wygodne materace, łazienkę – z gorącą wodą – i był czysty. Czajnik i kubeczki można otrzymać w recepcji, lodówki niestety nie. Nam to w zupełności wystarczy, na parę nocy. Śniadanie dopiero ocenimy.
Przyjechaliśmy w czwartek wieczorem i od razu wyskoczyliśmy na zakupy herbaciane bo o „wkład” do czajnika i kubków musieliśmy zadbać już sami. Nie było problemu, jakieś trzysta metrów od hotelu jest duże centrum handlowe z bardzo ciekawie rozwiązanym dachem, w którym zaopatrzyliśmy się w co trzeba. Aby nie tracić tak pięknego wieczoru poszliśmy na spacer w kierunku starego miasta. Pięknie oświetlony zamek zrobił na nas duże wrażenie. Dalej, węższymi uliczkami, nieco mniej odnowionymi choć bardzo klimatycznymi zagłębiliśmy się w stare miasto mając nadzieję, że gdzieś jeszcze załapiemy się na posiłek. Nadzieja nie była złudna. Trafiliśmy do restauracji kaukaskiej o nazwie Chisza. Tu, na pierwszy rzut oka, zwaliły nas z nóg ceny chinkali. Z rozrzewnieniem wspominaliśmy czasy, gdy 1 chinkali w Gruzji kosztowało 1 potem 2 lari. Wspomnieliśmy, krótko działającą restaurację w Katowicach, gdzie lata temu, 4 złote za jedno chinkali wydawało nam się ceną wygórowaną. Tu: 33 zł za 3 szt., 60 zł za 6 szt., 72 zł. za 9 szt. Daliśmy sobie z tym spokój, W. zamówił pielmeni z jagnięciną, podawane z kwaśną śmietaną, a Erynia czebureka z jagnięciną. Nie mogła go sobie odmówić, pamiętając, że ostatni raz jadła to cudo w 2019 r. w Gdańsku. Do tego po kieliszku gruzińskiego saperavi (polecono półwytrawne), które bardzo ładnie skomponowało się z całością. Podniesieni na duchu i z pełnymi żołądkami doturlaliśmy się do hotelu i padliśmy w objęcia koledze Morfeuszowi.