Kolejną atrakcję turystyczną, którą na trasie uraczyła nas Saaremaa, niełatwo było znaleźć. Było to źródełko Odalatsi. I niby wodę była i płynęła, ale gdzie wypływała pierwsza kropla rzeczki to już zupełnie inna sprawa. No chyba że przyjąć jako źródło rozmokłe malutkie bagienko w rowie… bo kilkanaście metrów dalej woda już płynęła i bardzo szybko zmieniała się w parometrowej szerokości rzeczkę, nad którą postawiono nawet całkiem pokaźny drewniany mostek. Ale w końcu czy to jest takie ważne gdzie jest źródełko – było czyste powietrze, szumiał las i woda, i wszędzie pachniało naturą. Czegóż duszy trzeba więcej? (o ciele będzie później)
W końcu po tylu mniej lub bardziej powabnych miejscach typu „po drodze” dojechaliśmy do dwóch atrakcji ustawionych na trasie GPS z premedytacją. Były to dwa klify po dwóch stronach zatoki Klidema: pierwszy Ninase Pank o wysokości około 6 m robił już wrażenie, ale dopiero ten ponad 20 metrowy Panga Pank pokazał swoje możliwości, szczególnie, że dmuchało na nim aż miło – woleliśmy nie sprawdzać podchodząc zbyt blisko krawędzi, czy potrafi nas z niej zdmuchnąć.
Po drodze od jednego do drugiego klifu wstąpiliśmy jeszcze na urokliwą przystań przy rybackiej wsi Tagaranna kaluriküla skąd rozpościerał się widok na „ten wyższy klif” i gdzie spotkaliśmy dwa charty (dał się pogłaskać tylko jeden).
Po spacerkach po klifach przyszedł czas na coś dla ciała – szczęściem przy końcu trasy po klifach znaleźliśmy miłą restaurację Kliff Butiik (pod tą nazwą funkcjonuje i restauracja, i hotel) z ciekawym sloganem reklamowym: „następna restauracja za 40 km”. Postanowiliśmy ją przetestować, i z ręką na sercu stwierdzić możemy, że naprawdę nie trzeba jechać 40 km by zjeść wyśmienicie, a nawet jeszcze smaczniej. Erynia zafundowała sobie zupę z pstrąga i kotlet ze szczupaka, a W. zupę(!) z niebieskich muszli w białym winie i wieprzowinę duszoną przez 24 h. Nie wiemy czy mięso faktycznie było 24 godzin duszone, a muszle były czarne nie błękitne, a w zupie czuć było – oprócz małż – cebulę i paprykę, ale w najmniejszym stopniu nie zmieniło to faktu, że wszystko było wyśmienite w smaku.
Po tylu przyjemnościach, zakończonych smakowitościami wprost królewskimi pozostało nam już tylko zatankować Drakula i wrócić na kwaterę, na dobrze zapracowany sen.
No niby tak, ale… po drodze trafił się jeszcze Suursild, zwany Długim Mostem, który pojawił się nam tak jakoś z boku drogi. No to go obejrzeliśmy, a jest to najdłuższy most na wyspie i jeden z najdłuższych w Estonii. Poza tym ma dosyć długą historię odbudowywań, bo zbudowano go około 1650 r., a po rekonstrukcji w 1820 r. nie była to jego ostatnia naprawa.