Na ten czas wypadły nam więc jedynie przystanki:
- Taghazout – ponoć berberyjska wioska rybacka, ale mamy wrażenie, że z berberyjskości został jej już tylko opis w Internecie. Praktycznie jest to wioska przygotowana pod surferów na różnym stopniu zaawansowania w tej sztuce (chociaż raczej licząc od „0” do poziomu „utrzymam się na fali”). I oprócz miłych uliczek (zastawionych przeważnie deskami), właściwie to zachwycać można się było jedynie plażą i płaskim jak stół oceanem (chociaż surferzy próbowali pływać na 0,5 metrowych falach przy brzegu. Oczywiście nie można nie wspomnieć o ciekawych muralach (nawet na stopniach do parkingu), wszechobecnych kotach i śmieciach. I o ile koty znosimy w każdej ilości o tyle śmieci na tym poziomie nasza tolerancja nie ogarnia. No dobrze, można tam było obejrzeć jeszcze plażę przy samym mieście z „parkingiem”” łodzi rybackich i stołami na których rybacy sprawiali połów. Ocean niestety spowijała lekko brązowa mgła, kto wie czy nie z domieszką pyłu saharyjskiego.
- Aghroud – kolorowa wieś nad długą i szeroką, piaszczystą plażą czekającą na turystów. Sama wieś jest mniej napastliwa i trochę gorzej przygotowana na turystyczną nawałnicę niż Taghazout, ale na plaży są już i konie, i wielbłądy, i zjeżdżalnie, i leżaki, i huśtawki, i to wszystko pod wioską pomalowaną w szalone kolory, gdzieniegdzie ubarwione dodatkowo muralami. (to było to miejsce, z którym W. pomylił wczorajsze slamsy).
- Tamri – mieścina słynąca z uprawy bananowców, więc mimo stojących przy drodze stoisk, zatrzymaliśmy się dopiero w miasteczku gdzie na suku zaopatrzyliśmy się w owoce, a w barze zjedliśmy (wreszcie) tajine (Erynia: z pulpetami, a W. oczywiście baranią, według W. słabo przyprawioną). Wioska, jak prawie wszędzie po drodze składała się z ulicy głównej – „sukowatej” (handlowej) oraz bocznych uliczek, w których handlu było trochę mniej. W sumie miła mieścina do uzupełnienia zapasów – finansowych też, bo mają i bank z bankomatem.
- „pustynia” i wydmy – po drodze W. musiał skręcić w jakąś boczną drogę by chociaż chwilę pojechać po namiastce pustyni z suchoroślami i piaszczystą drogą. Nieco dalej, gdy już wróciliśmy na drogę asfaltową, mieliśmy okazję obejrzeć całe „firmy” serwujące jazdę po wydmach quadami, a po dojechaniu do trochę większych – jeszcze nie rozjeżdżonych „sandboarding” – jeżdżenie na desce po piasku… co kto lubi.
Po tak efektywnym oglądaniu punktów trasy w naturze pozostało nam już jedynie nawrócić, bo i pora zaczynała być wieczorna i kolacja czekała. Po górskich serpentynach W. nie szalał, czego nie można było powiedzieć o Marokańczykach. Wyprzedzanie na łukach (w dowolną stronę), na zakazie wyprzedzania i przy żadnej widoczności co jedzie z naprzeciwka jest czymś naturalnym, chociaż trzeba przyznać że po zmroku trochę mniej nagminnym. W każdym razie droga, nawet w Agadirze, była mniej wyczerpująca psychicznie niż wczorajsza, tak że nawet w całkiem niezłym stanie dotarliśmy na kolację do hotelu. Ta jak zwykle pozwalała się najeść do syta – z bogactwem nie tylko ilości lecz i wyboru.

