browser icon
Używasz niezabezpieczonej wersji przeglądarki internetowej . Należy zaktualizować przeglądarkę!
Korzystanie z przestarzałej przeglądarki sprawia, że komputer nie jest zabezpieczony. Proszę zaktualizować przeglądarkę lub zainstaluj nowszą przeglądarkę.

Trasa przystanków

Mieliśmy tego dnia pojechać do Essaouiry, z paroma przystankami, ale ponieważ dobrze nam się spało, a dojazd do tego miasta zajmuje ponad 3 godziny bez przystanków, to w sumie stanęło na samych przystankach, a Essaouirę zostawiliśmy na inny czas.
Na ten czas wypadły nam więc jedynie przystanki:
  • Taghazout – ponoć berberyjska wioska rybacka, ale mamy wrażenie, że z berberyjskości został jej już tylko opis w Internecie. Praktycznie jest to wioska przygotowana pod surferów na różnym stopniu zaawansowania w tej sztuce
    do albumu zdjęć

    Taghazout

    (chociaż raczej licząc od „0” do poziomu „utrzymam się na fali”). I oprócz miłych uliczek (zastawionych przeważnie deskami), właściwie to zachwycać można się było jedynie plażą i płaskim jak stół oceanem (chociaż surferzy próbowali pływać na 0,5 metrowych falach przy brzegu. Oczywiście nie można nie wspomnieć o ciekawych muralach (nawet na stopniach do parkingu), wszechobecnych kotach i śmieciach. I o ile koty znosimy w każdej ilości o tyle śmieci na tym poziomie nasza tolerancja nie ogarnia. No dobrze, można tam było obejrzeć jeszcze plażę przy samym mieście z „parkingiem”” łodzi rybackich i stołami na których rybacy sprawiali połów. Ocean niestety spowijała lekko brązowa mgła, kto wie czy nie z domieszką pyłu saharyjskiego.
  • do albumu zdjęć

    Aghroud

    Aghroud – kolorowa wieś nad długą i szeroką, piaszczystą plażą czekającą na turystów. Sama wieś jest mniej napastliwa i trochę gorzej przygotowana na turystyczną nawałnicę niż Taghazout, ale na plaży są już i konie, i wielbłądy, i zjeżdżalnie, i leżaki, i huśtawki, i to wszystko pod wioską pomalowaną w szalone kolory, gdzieniegdzie ubarwione dodatkowo muralami. (to było to miejsce, z którym W. pomylił wczorajsze slamsy).
  • Tamri – mieścina słynąca z uprawy bananowców, więc mimo stojących przy drodze stoisk, zatrzymaliśmy się dopiero w miasteczku gdzie na suku zaopatrzyliśmy się w owoce, a w barze zjedliśmy (wreszcie) tajine (Erynia: z pulpetami, a W. oczywiście baranią, według W. słabo przyprawioną).
    do albumu zdjęć

    Tamri i „pustynia”

    Wioska, jak prawie wszędzie po drodze składała się z ulicy głównej – „sukowatej” (handlowej) oraz bocznych uliczek, w których handlu było trochę mniej. W sumie miła mieścina do uzupełnienia zapasów – finansowych też, bo mają i bank z bankomatem.
  • „pustynia” i wydmy – po drodze W. musiał skręcić w jakąś boczną drogę by chociaż chwilę pojechać po namiastce pustyni z suchoroślami i piaszczystą drogą. Nieco dalej, gdy już wróciliśmy na drogę asfaltową, mieliśmy okazję obejrzeć całe „firmy” serwujące jazdę po wydmach quadami, a po dojechaniu do trochę większych – jeszcze nie rozjeżdżonych „sandboarding” – jeżdżenie na desce po piasku… co kto lubi.
I na tym skończyły się punkty wyznaczone przez W., ale Erynia nie
do albumu zdjęć

Kozy a drzewach

mogła być gorsza, więc szybciutko wynalazła jeszcze jeden z opcją: „jak coś zobaczysz to się zatrzymaj”. Ten punkt to była „kooperatywa arganowa” produkująca wszystko co się da z nasion drzewa arganowego. Opcja jednak zadziałała wcześniej i najpierw W. musiał się zatrzymać, by Erynia mogła sfotografować kozy na drzewach arganowych (10 DH/MAD dla pasterza), a później przy Kooperatywie Timgharine, gdzie po drobnej rozmowie ze sprzedawcami wydaliśmy
do albumu zdjęć

Kooperatywy arganowe

trochę więcej (690 DH/MAD) na oleje, mydła i maści. W końcu jednak dotarliśmy do Kooperatywy Gouttes Argan dla odmiany prowadzonej wyłącznie przez kobiety. W tej to kooperatywie – jako że rozmowę prowadziła kobieta – potraktowano nas „chlebem i solą”, a właściwie to chlebem i arganem, i w postaci oleju jadalnego i miodu arganowego (kaktusowego również – bardzo agresywny zdrowotnie, do tego stopnia, że niewskazany kobietom w ciąży, bo może ją przedwcześnie zakończyć). Przy okazji W. musiał się dopytać, czy pestki arganowe są jadalne i dostał odpowiedź: „nie są trujące ale są gorzkie, więc nie da się ich jeść”. Ta odpowiedź wszakże go nie usatysfakcjonowała i musiał sprawdzić organoleptycznie, dostał orzeszka i stwierdził: „gdzie tam gorzkie, dobra kawa jest bardziej gorzka”, ale fakt, coś w nich jest oprócz goryczki bo zadecydował, że dużo się ich zjeść nie da. Przy okazji dostał nowy przydomek „alien”, że to niby z innej planety… Może i Obcy, bo spytał czy może ukraść jedno nasionko, usłyszał, że one rosną tylko w Maroku, ale przemiła niewiasta pokazała które (dwa) nasionka może ukraść (tylko kradzione rośliny się dobrze chowają). Przy okazji podyskutowaliśmy o technologii produkcji w Kooperatywie i wydaliśmy 740 DH/MAD – tym razem można było płacić kartą, więc mogliśmy poszaleć.
Po tak efektywnym oglądaniu punktów trasy w naturze pozostało nam już jedynie nawrócić, bo i pora zaczynała być wieczorna i kolacja czekała. Po górskich serpentynach W. nie szalał, czego nie można było powiedzieć o Marokańczykach. Wyprzedzanie na łukach (w dowolną stronę), na zakazie wyprzedzania i przy żadnej widoczności co jedzie z naprzeciwka jest czymś naturalnym, chociaż trzeba przyznać że po zmroku trochę mniej nagminnym. W każdym razie droga, nawet w Agadirze, była mniej wyczerpująca psychicznie niż wczorajsza, tak że nawet w całkiem niezłym stanie dotarliśmy na kolację do hotelu. Ta jak zwykle pozwalała się najeść do syta – z bogactwem nie tylko ilości lecz i wyboru.
poprzedni

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.