Rano po szybkim śniadaniu wyskoczyliśmy na szybki spacer łącząc dwie potrzeby: chodzenia boso po trawie oraz poszukiwania sygnału Wi-Fi, który w poleconym przez Gospodynię miejscu ogrodu, pojawiał się i znikał. Z przewagą tego drugiego. A był nam potrzebny do ustawienia trasy na dzisiejszy dzień. Przy okazji, mogliśmy się przyjrzeć innym domkom z zewnątrz, grządkom, inspektom, mini szklarni a także ogrodowi zimowemu, który oprócz kwiatów zawierał kozę (piec), kanapę i stoliczek w środku. Zaciekawił nas pomysł krzaczków truskawkowych poprzekładanych słomą. Zastanawiamy się czy chodzi bardziej o wytłumienie chwastów czy ochronę przed zimnem, czy o brak piasku na truskawkach. Zachwyciliśmy się pięknie kwitnącymi dużymi peoniami, w kolorze brzoskwiniowym. W ogrodzie botanicznym w Tartu by się takich nie powstydzili.
W końcu, po rozmowie z Gospodynią i dłuższym siedzeniu na werandzie domku przy którym akurat dało się wyłapać sieć, W. w nawigacji ustawił wszystkie punkty z Przydasi, a później wybrał z nich trzy do odwiedzenia dzisiaj. Pierwszym był parking pod zamkiem w Kuressaare. Erynia wyczytała w sieci, że bodajże od 2020 r., istnieje ograniczenie czasowe parkowania w mieście. Może coś w międzyczasie się zmieniło, bo ani wczoraj pod knajpą, ani teraz na parkingu, znaku z takim ograniczeniem nie spotkaliśmy. Samo miasto zrobiło na nas wrażenie kontrastowe: z jednej strony niziutka zabudowa, często ładne drewniane domki tonące w ogrodowym kwieciu, a naprzeciw, czy obok, bloki mieszkalne, niczym wrzód na […]. Ponoć pamiątka rosyjska z czasów sowieckich. No bywa.
Sam zamek ma bardzo ciekawy układ. Jak cała okolica leży na wyspie, ale na tej wyspie (Saaremie) wykopano fosy tworzące dodatkowe cztery wyspy na wyspie. Do zamku można przejść przez dwie tak jak my. Na mniejszej wyspie na wyspie, będącej czymś w rodzaju pierwszej ochrony bramy, znajdują się duże drewniane, pięknie odnowione ponad stuletnie domy, z których jeden jest hotelem, a drugi własnością prywatną. Jak wygramy w Jackpota to… Można sobie pomarzyć. Na wysepkę można dostać się mostem i również mostem – tym razem trochę dłuższym, opuścić ją można kierując się do samej twierdzy.
Zamek z XIV w., pełniący rolę pałacu biskupiego, ma być ponoć najlepiej zachowanym zamkiem średniowiecznym w całej Estonii. Nie będziemy wnikać zbyt głęboko w stopień tej najlepszości, odnajdując co kawałek ślady betonu ładnie wkomponowane w oryginalny budulec, oraz drobne rozbieżności pomiędzy opisanymi fundamentami widocznymi wokół „odbudowanego” zamku (tak do kilkunastu metrów „obok”). Uwzględniając to można powiedzieć, że całość prezentuje się imponująco. Może mniej imponująco prezentują się wystawy czasowe, mające przedstawiać jakieś ślady tego, jak dawniej żyło się w zamku. Za to wystawy stałe prezentujące kolejne etapy estońskiej państwowości, ze szczególnym uwzględnieniem ZSRR, robią niesamowite wrażenie. Przyznajemy, że natężenie portretów kolejnych „socjalistycznych władców” przekroczyło naszą tolerancję na miniony ustrój. Za to spodobał nam się pomysł z żartami, czy anegdotami, krążących po demoludach (w tym „naszych”) z tamtego okresu, umieszczanych na schodach, tak że można je czytać wchodząc (ciekawostka – napisane są po estońsku i angielsku).

Z rozrzewnieniem za to obejrzeliśmy wystawę prezentującą wyposażenie mieszkania z lat 50-60. Niektóre sprzęty pamiętamy. W. wspominał łazienkowy piec węglowy grzejący wodę do kąpieli – pamięta taki z początku lat 60′, gdy mieszkał w Ciechowie. Po wnętrzach przyszedł czas na zewnętrza, z niezabezpieczonymi barierkami wałami włącznie, do których prowadziły nawet schodki. Estończycy naprawdę wierzą w instynkt samozachowawczy turystów, swoje dzieci – jak widać po znakach drogowych – wychowywać potrafią. Miła odmiana po zachodnich zabytkach.
Potem wyskoczyliśmy jeszcze na chwilę, na plażę, pomoczyć nogi w Bałtyku (temperatura nie pozwalała na rozleglejsze moczenie) oraz rzucić okiem z dala na port jachtowy.