Porankiem niebo za oknem wskazywało pogodę dosyć przyjemną, więc dzień zapowiadał się interesująco mimo nocnej walki z komarami i innymi „fruwajcami” gryzącymi (wieczorem W. chciał umożliwić Erynii spokojny sen i wyłączył klimatyzację, w zamian otwierając okno – w efekcie oboje nie spaliśmy po części pogryzieni, po części walczący o krew. Klimatyzacja zaczęła znów szumieć, okno zostało zamknięte).
Po wczesnym śniadaniu typu „nie ma co jeść” – nie jesteśmy Francuzami, którzy śniadanie jedzą byle jakie, na dodatek na słodko – ruszyliśmy w trasę do Essaouiry. Już sama nazwa jest wybitnie pomieszana. W. chciał już wieszać psy na Francuzach (bo mu ta nazwa wybitnie francusko brzmi), ale ponoć to Sułtan Sidi Mohammed Ben Abdallah zakrzyknął to słowo w XVIII wieku jako pierwszy, na widok mediny, której przebudowę na jego zlecenie zaprojektował francuski architekt Théodore Cornut. Sami Francuzi woleli używać portugalskiej nazwy Mogador. Jako że nie lubimy przepisywać internetu, podlinkowujemy wyszukaną historię miasta i jego nazw.
Zanim jeszcze dojechaliśmy do celu, W. zobaczył pasące się luzem, pomiędzy drogą a oceanem, stado wielbłądów (a właściwie to dromaderów). Było ich dosyć dużo (W. nie liczył, ale zastanawiał się czy była to równowartość Erynii proponowana mu w Tiznicie). Jeden z dromaderów wybrał się aż na pobocze drogi i uzasadnił swoją postawą istnienie znaku drogowego: „Uwaga dromadery”.
Drugim punktem postoju fotograficznego była jedna z większych atrakcji turystycznych regionu: kozy na drzewach. Tym razem miejsce obserwacji było bezpieczniejsze – nie trzeba było płacić menadżerowi za zdjęcia modelek. Zatrzymaliśmy się również by obejrzeć sobie z góry dolinę bananowców (w pobliżu Tamri – które już wcześniej odwiedziliśmy).
I tak to z drobnymi przerwami i całą masą frajdy w jeżdżeniu po marokańskich drogach w górach – do normalnych wariactw doszło jeszcze wyprzedzanie na serpentynach (na ciągłej linii) dojechaliśmy w pobliże Essaouiry. A tutaj w parę minut zrobiła się taka ulewa, że W. postanowił przeczekać ją jednak na poboczu. Starzeje się chłop czy co?
(„Ten/Ta na górze” nie mógł/mogła sobie odpuścić i W. dostał to czego bał się wczoraj – lekcja by się głupio nie bał!)
Postój wykorzystaliśmy na sprawdzenie pogody w Essauirze – miało być pochmurnie, ale nie miało padać. No to pojechaliśmy dalej oglądając wielkie jeziorka po obu stronach drogi, a nawet jedno na drodze, które mimo że W. zmniejszył znacząco prędkość, zalało równo samochód po sam dach taką trochę brązową wodą. Jak to dobrze, że w cenie wynajmu zostało uwzględnione i mycie (10 €).
Oglądanie poboczy skończyło się po paru kilometrach oglądaniem wszystkiego wokół samochodu, bo wjechaliśmy do miasta, a tutaj i ludzie, i jednoślady mogli się pojawić w każdej pozycji i w każdej konfiguracji. Jakoś dojechaliśmy do parkingu przy porcie, nikogo nie zabijając ani nie demolując pojazdu. I tu pojawił się problem – parking nie dość że płatny to jeszcze pełen po kokardki. W.w zrobił więc zwrot i jadąc wzdłuż murów szukał miejsca do zaparkowania pojazdu. Długo nie musiał jeździć by przy bramie w pobliżu wieży Bab Marrakech znaleźć parking z wolnym miejscem i po opłaceniu 20w DH/MAD mogliśmy już wejść na teren mediny będącej na liście UNESCO. Trzeba przyznać, że miejsce na tej liście zostało przyznane jak najbardziej zasłużenie. Cała medina składa się z otoczonej murami zabudowy poprzedzielanej malowniczymi wąskimi uliczkami, w których gąszczu można by się pogubić, gdyby nie to, że zawsze dojść się da do murów, a wzdłuż murów do bram (Mapy.com dały radę!). To że jedna z tych ulic praktycznie cała jest jednym sukiem – uzupełnionym o kafejki – to w tego typu miejscach rzecz spodziewana, ale tutaj można było (w bocznych przejściach też) spotkać wszelakie warsztaty rzemieślnicze, w których na 6 m² mieścił się i sklep, i warsztat: a to kamieniarski, a to meblarski, a to krawiecki czy tkacki z maszynami ręcznymi, czy to naprawy rowerów, a to obróbki drewna (piękność wyrobów powalała – i powierzchnie były większe), i wielu innych. Człowiek ze średniowiecza mógłby się tu czuć prawie jak u siebie w domu (no dobrze, nie wiedziałby co to są te rzeczy: przezroczyste owinięte czymś przezroczystym i trudnym do rozerwania, a w środku jest jakby czysta woda). Co prawda na teren Mediny samochody nie mogą wjeżdżać. Zresztą nie zmieściłyby się w tych uliczkach, ale za to przez tłumy przebijały się i rowery, i motocykle, budując totalny chaos – standardowy dla Maroka. Wbrew prognozie, popadywał sobie drobny deszczyk, zmuszając nas do fotografowania spod daszków czy bram.
Pałętając się po uliczkach (jak na Maroko nawet czystych) głaszcząc koty i fotografując wszystko co tylko nas zachwyciło, nawet nie wiemy jak udało nam się w tym wszystkim trafić na wieżę zegarową przy kasbie (Sqala de la Kasbah), która właściwie niczym się nie odróżniała od otoczenia (można ją przeoczyć – nie wieżę tylko kasbę) i na forteczne mury miejskie z całą baterią dział skierowanych w stronę wzburzonego (lekko) oceanu. Ciekawym doświadczeniem było obejrzenie chrześcijańskiego cmentarza, już za murami miasta, ale też ogrodzonego murem i dwoma bramami – od strony drogi prowadzącej do wnętrza mediny. Mur od strony oceanu, był – dosłownie, bo jego część się zawaliła – więc od strony plaży można było wejść na cmentarz bez żadnych ograniczeń. Nagrobki na cmentarzu były już przeżarte solą morską (oceaniczną), tak że trudno było coś odczytać. Z tego co się udało odczytać wynikało, że ostatnie pochówki były pod koniec XIX w.
Stamtąd mieliśmy już tylko parę kroków do portu bronionego przez wybudowany przez Portugalczyków fort Sqala al Marsa (zamknięty w poniedziałek). A w porcie cumowała cała armada wszelakich łodzi rybackich z oznakami życia – nie stały tu na pokaz, lecz czekały na wyjście z portu na połów. A drobny przegląd połowów można było obejrzeć na molo portowym gdzie na kilkunastu stoiskach, wśród kotów i mew, rybacy wystawiali na sprzedaż i ryby, i kraby, i langusty, i ostrygi, i co tylko złowili.
Teraz łowili klientów!
Zmęczenie tym drobnym spacerkiem nie było aż tak duże by zniwelować siły życiowe dążące do zaspokojenia głodu, który tak jakoś się pojawił w międzyczasie i jak zwykle wywołał… szybką konieczność poszukiwaniu czegoś do rzucenia na kły (Erynii). Tym razem padło na Ombú Restaurant & Café, gdzie nie odmówiliśmy sobie wyśmienitych ośmiornic na pure z dyni z zapiekanymi ziemniakami i pomidorkami. Były wyśmienite, dodatkowo podlane marokańską herbatą miętową (300 DH/MAD).
Po tak mile spędzonym dniu i spełnieniu marzenia Erynii pozostało już tylko dotrzeć do hotelu w stanie zdrowym i całym. W. udało się to, chyba tylko dlatego, że stosował zasadę „a spieszy mi się gdzieś?” i potwierdził znowu, że Maroko jest jedynym krajem, w którym do czasu obliczonego przez nawigację należy dodać minimum pół godziny (zazwyczaj więcej), gdy zazwyczaj w innych krajach W. udaje się przyjechać przed czasem podanym przez nawigację.
Essaouira (As-Suwajra)
Wpisany pod 2026, fortyfikacje, Maroko, targowiska, wybrzeża
Brak komentarzy do Essaouira (As-Suwajra)
Brak komentarzy do Essaouira (As-Suwajra)
Szukaj
Kategorie
Lata
…komentarze.
- Erynia - Hotel w Agadirze
- w. - Muzeum Sztuki
- Alicja - Muzeum Sztuki
- Alicja - Muzeum Sztuki
- Pudelek - Hotel w Agadirze
- Erynia - Hotel w Agadirze
- Pudelek - Hotel w Agadirze
- w. - Las, grzyby i woda
- Erynia - Tum i okolice
- krystyna - Las, grzyby i woda
- krystyna - Tum i okolice
- Erynia - Tum i okolice
Galeria albumów
ogólne…
RODO
Przydasie
-
Nasze miejsca:
- Essaouira (As-Suwajra)
- Trasa przystanków
- Tiznit
- Tama i Tiznit
- Muzeum i twierdza
- Muzeum Sztuki
- Hotel w Agadirze
- Las, grzyby i woda
- Tum i okolice
- Kościół, ogród i pałac
- Kościoły, odpust i ruina
- Moravský Krumlov
- Akty w klasztorze
- Okolice Znojma
- Znojmo
- La Port
- Estonia – wrażenia
- Jełgawa
- Parnawa
- Muzea Tallina
- Keila-Joa i klif
- Vääna
- Przylądek i „tajny obiekt”
- Wieże i wielki majątek
- Park Kadriorg
- Olde Hansa
- Spacer po Tallinie
- Ibis w Tallinie
- Haapsalu
- Port, zamek i soljanka
- Peonie, krater i wiatraki
- Źródełko i klify
- Brązowe strzałki
- Nie-chleb i nie-łódź
- Cypel i dwa muzea
- Zamek w Kuressaare
- Skansen i kwatera
- Leśny cmentarz
- Jedzenie w Tartu
- Tartu
- Bauska
- Zamek w Bausce
- Pałac w Rundāle
- Wzgórze Krzyży
- Uroczysko Zaborek
- Stadnina Koni Janów Podlaski
- Pałac i nalewki
- Alpakarium
- Dwory i alpaki
- SPA i Grabarka
- Kościoły i pałace
- W hrabiowskim Dworku
- Skit w Odrynkach
- Most i okiennice
- Spacer, ziółka i SPA
- Na wieś
- Szydłowiec rano
- Szydłowiec wieczorem
- Spacer po Czeskim Cieszynie
- Arcyksiążęcy Browar Zamkowy
starsze w archiwum

