Śniadanie umówione na 8:30 było standardowe, acz w górnym poziomie stanów średnich. Jedliśmy już gorsze w 4 gwiazdkowym hotelu (na Sycylii), a biorąc pod uwagę, że śniadania przygotowywane były dla 6 osób to i jakość, i wybór były bardzo dobre.
Po śniadaniu W. poszedł do bankomatu i testując sposób rozliczeń dał się orżnąć bankowcom na jakieś 150 PLN (różnica pomiędzy wymianą 10000 Kč z konwersją i bez). Sprawdził, zapłacił frycowe i klnąc z lekka pod nosem wrócił na kwaterę. Ponieważ próbował (również) pobrać z bankomatu Kč z karty BNP Paribas (omyłkowo, bo nie miał tam odpowiedniej kwoty) to co prawda bankomat pieniędzy mu nie wydał, ale za to po paru chwilach zadzwoniła doń przemiła niewiasta by uwiarygodnić działania w bankomacie. Wygląda na to, że bank wzmocnił ochronę klientów po ostatnich problemach z kradzieżami z kont (screaming kart), za które bank zapłacił parę milionów PLN.
Bank bankiem, ale w końcu nie po to przyjechaliśmy na Morawy. Realizując więc podstawowy cel naszego tu przyjazdu udaliśmy się na Zamek i tutaj Erynia wygłosiła znamienne zdanie:
„Tu gdzie nie pójdziesz, to się napijesz”.
Fakt, w samym zamku, są dwie niezależne winoteki. W jednej, w dwóch „szafach dawkujących”, były głównie wina medalowe z Południowych Moraw. Po załadowaniu karty odpowiednią kwotą (minimum 150 Kč) można było degustować do woli (do wyczerpania wartości karty). W sumie doładowaliśmy dwie karty, po 300 Kč każdą, i pobawiliśmy się w degustację win. W. postanowił „jechać od prawej do lewej”, a Erynia, po wypróbowaniu pierwszego z win Dvořáčka (Vinařství Dvořáček) pozostała mu wierna i wypróbowała wszystkie dostępne. Fakt, wszystkie były winami godnymi zainteresowania.
(W.: niestety, wszystkie – w obu „szafach” – były wytrawne).
{Opis win z degustacji}
Po degustacji tych win, zajrzeliśmy do piwnic – obok po schodach w dół. I tutaj to był właściwy Salon Win Republiki Czeskiej. I to już był totalny odlot. Parę korytarzy piwnicznych (z jedną „szafą degustacyjną na kartę”), ale za to z innym podejściem do degustacji. Co prawda w sezonie, i dla większych grup, organizowane są standardowe degustacje z sommelierem, to w pozostałych okresach dostępna jest równie ciekawa opcja. Zamiast opłacać kartę (do „szafy” – też można) płaci się kwotę degustacyjną (695 Kč) i można pić ile się chce (przez dwie godziny) z wszystkich wystawionych win – a jest ich ponad sto, z dobrymi opisami enologicznymi. Ponoć są wśród nich i wina słodkie, ale o tym może napiszemy, gdy odwiedzimy ten przybytek. W. zadecydował bowiem (po uzgodnieniu z Erynią), że jedna degustacja dziennie wystarczy, szczególnie że win zdegustowaliśmy już kilkanaście. Ponieważ jakoś tak nam się miejsce zrobiło na drobne co nie co, wyszliśmy z zamku do kawiarenki przy informacji turystycznej na kawę i ciastko. Ponieważ do 14., o której to godzinie rozpoczynała się tura po Zamku z przewodnikiem, zostało nam ponad pół godziny to drobnym krokiem przeszliśmy się na kwaterę i z powrotem – tu wszędzie jest blisko – podziwiając małe, nastrojowe domki. Niestety w deszczu, który zaczął właśnie rosić ziemię wbrew wcześniejszym prognozom pogody.